غزل شمارهٔ ۱۰۵ - عرفی

از شوق که این ناله گرانمایه متاعی استاین شعله ی دل نام دگر سست سماعی است

در معرکه ی عشق زبون شو که درین رزمهر کس که به صد رنگ شهیدی است شجاعی است

زین باغ مجو بهره که هر میوه که چینندبی آبی ایام مکیده است و قناعی است

سیماب بود قفل در گوش تو ورنهصد نغمه ی مستانه طلبکار سماعی است

گوش شنوا جوی که در بزم تاملبر بستن لب موجب صد گونه صداعی است

تا عشق به بازاد دلم شعله فروشدهر چیده دکان دوزخ و دال متاعی است

عرفی یکی از جیب برآور سر مستیاین محمل عمر است که بر دوش وداعی است