غزل شمارهٔ ۱۱۱
هوش مصنوعی: این شعر از حافظ در مورد لذت و شادی‌های صبحگاهی و اهمیت لحظه‌های خاص زندگی است. شاعر به دل خود می‌گوید که وقت صبح است و باید از فیض و برکات آن بهره‌مند شود. او به زیبایی‌های دنیا و نقش آن‌ها در روح انسان اشاره می‌کند و همچنین توبه و بخشش را مطرح می‌کند. در نهایت، شاعر به یاران و دوستان خود اشاره می‌کند و می‌گوید که آن‌ها نیز باید از این لحظات شیرین بهره‌مند شوند، حتی اگر در زندگی سختی‌هایی وجود داشته باشد.
ای دل پیاله گیر که وقت صبوح تستکز فیض جمله فتح، محل فتوح تست
هوش مصنوعی: ای دل، بگیر پیاله را که زمان صبحانهات فرارسیده است، زیرا از برکت این لحظه، مکانی برای پیروزیها و موفقیتها آماده است.
آیینه ای که صورت و معنی نمایدتدست است، گر جمله سوخته، در جیب روح تست
هوش مصنوعی: آیینهای که چهره و مفهوم واقعی را به تو نشان میدهد، دست توست. حتی اگر همه چیز از بین رفته باشد، باز هم حقیقت در عمق وجودت نهفته است.
اسباب عفو را، چه به ما، جلوه می دهیما توبه دشمنیم و ستم را صبوح تست
هوش مصنوعی: تو به ما نشان میدهی که چه چیزهایی باعث بخشش میشود. ما به قهر و دشمنی خود ادامه میدهیم و ظلم را به صبح میمانیم.
اهل مسیح را به فلک بر، مسیح واراین گریه من است، نه توفان نوح تست
هوش مصنوعی: اینجا من در حالی که به اوج آسمان فکر میکنم، غم و اندوهی دارم که به عیسی مسیح شباهت دارد. این احساس من مانند طوفان نوح نیست، بلکه عمیقتر و خاصتر است.
یاران ز شیر دختر رز در صبوحی اندعرفی تو جام زهر کش، کین صبوح تست
هوش مصنوعی: دوستان در میانهی صبحگاه، در حال نوشیدن شراب از شیرهی گل رز هستند. تو نیز باید از جام زهر بنوشی، چرا که این صبح، متعلق به توست.