غزل شمارهٔ ۱۳۸
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفاهیمی از جمله خاموشی، فراموشی و وفا می‌پردازد و به این نتیجه می‌رسد که بسیاری از حالات و احساسات انسانی در مقایسه با حالت‌های دیگر، دارای ارزش کمتری هستند. شاعر تاکید می‌کند که در مواقعی، سکوت و فراموشی به مراتب بهتر از ابراز احساسات و زخم‌های روحی است. همچنین، او در مورد وفاداری و جفا سخن می‌گوید و می‌گوید که وفا از جفا برتر نیست. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که هیچ چیز را نمی‌توان به سادگی عیب‌پوشی کرد و هر لباسی که برای پنهان کردن عیوب بر تن کنیم، نسبت به عیوب خودمان بی‌فایده است.
یک سخن نیست که خاموشی از آن بهتر نیستنیست علمی که فراموشی از آن بهتر نیست
هوش مصنوعی: هر سخنی وجود دارد که بهتر است در موردش سکوت کرد و همچنین هیچ دانشی نیست که فراموش کردنش به نفع انسان باشد.
اینک اصحاب حرم ، جرعه زنی، نزع و صلاح کو صلاحی که قدح نوشی از آن بهتر نیست
هوش مصنوعی: اکنون دوستان حرم در حال نوشیدن و لذت بردن هستند، در حالی که جدل و تلاش برای به دست آوردن چیزی ارزشمند وجود دارد. پس چه چیزی بهتر از جرعهای از آن مشروب است که به این همه تلاش میارزد؟
گرچه از هم نفسان جمله وفا می بینمآن وفا کو که جفا کوشی از آن بهتر نیست
هوش مصنوعی: با وجود اینکه وفا و loyalty را در اطرافم میبینم، اما وفای واقعی را نمییابم و آنچه به عنوان وفا میشناسم، از جفایی که میبینم بهتر نیست.
هست هشیاری آسوده دلان قابل رازاین قدر هست که بیهوشی از آن بهتر نیست
هوش مصنوعی: آگاهی افرادی که دلهای آرامی دارند، چنان ایستاده و مطمئن است که حتی بیخبری و خواب هم از آن بهتر نیست.
گفتی ام عیب تو عرفی، به چه پوشیم، بگوهر لباسش که تو پوشی از آن بهتر نیست
هوش مصنوعی: گفتی که عیب تو را میشناسم، حالا ببین چه چیزی میتوانیم بپوشیم. هر لباسی که تو بپوشی، هیچ چیز بهتر از آن نیست.