غزل شمارهٔ ۱۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند و او را منبع آزار و آرامش می‌داند. او از آفت‌هایی که عشق به همراه دارد سخن می‌گوید و بیان می‌کند که حتی اگر عشق درد و رنج هم به همراه داشته باشد، باز هم باید به آن رضایت داد. شاعر از دلایل و پیامدهای عشق و آلام ناشی از آن می‌نویسد و در پایان به زیبایی و ناز معشوق خود اشاره می‌کند که این زیبایی نیز خود نوعی آفت است. در کل، این شعر به تضاد عشق و آلام آن پرداخته و احساسات عمیق شاعر را نسبت به معشوقش نشان می‌دهد.
نازنده جهان از تو به آلایش آفتای آفت آسایش و آسایش آفت
هوش مصنوعی: به خاطر وجود تو، زیباییهای دنیا دچار آلودگی شدهاند. تو که منبع آرامش هستی، خودت آرمش را به خطر انداختهای.
تا دیده فلک شیوه ی آفت گری تویک لحظه نپایید ز فرمایش آفت
هوش مصنوعی: این بیت بیان می‌کند که آسمان، روش و شیوهی پرتو افشانی تو را یک لحظه هم تحمل نکرد و از دستورات نور خورشید پیروی نکرد.
باید همه آفت شد اگر امت عشقیراضی نشود عشق یه آلایش آفت
هوش مصنوعی: اگر عشق واقعی راضی نشود، همه چیز به آفت و مشکل تبدیل میشود. عشق اگر به سمت ناخالصی برود، خود به آفتی بزرگ بدل میشود.
چندان که دلم آفت عشقت طلبد، نیستدر حوصله ی عشق تو گنجایش آفت
هوش مصنوعی: هر اندازه که دلم خواهان عشق توست، اما توانم برای تحمل سختیهای آن به اندازه کافی نیست.
آراسته از آفت نازت دل عرفیای ناز دل آرای تو آرایش آفت
هوش مصنوعی: دل عرفی، با زیبایی تو زینت یافته است و تو باعث شدهای که زیباییات در کانون توجه قرار بگیرد.