غزل شمارهٔ ۱۸۵
هوش مصنوعی: این اشعار بر این نکته تأکید دارند که اگرچه ممکن است دیگران عیب‌های ما را به زبان نیاورند، اما نباید گمان کنیم که آن‌ها را نمی‌بینند یا به آن‌ها اعتقاد ندارند. همچنین، هشدار می‌دهد که باید از وسوسه‌های نفس دوری کنیم، زیرا ممکن است سخنی بگوییم که ارزش‌های ما را زیر سؤال ببرد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که دنیا از عشق و وفا مهم‌تر است و از آنچه که ممکن است به او لطمه بزند، فدای آن می‌شود.
اگر چه راه به عیب تو کس عیان نبردگمان مبر که به عیب تو کس گمان نبرد
هوش مصنوعی: اگرچه کسی در مورد عیب تو صحبت نمیکند و آن را آشکار نمیکند، اینطور فکر نکن که کسی به عیب تو شک ندارد یا نگرانی ندارد.
ز مکر نفس حذرکن، که هیچ کس حرفینیاورد که دو صد گوهر از میان نبرد
هوش مصنوعی: از فریب نفس خود دوری کن، زیرا هیچکس سخنی از دلیلی نیاورده که بدون زحمت صدها گوهر را از میان براندازد.
ترحمی که به بستر فتاده چشمهٔ خورچنانکه برگ گلش زنند جان نبرد
هوش مصنوعی: مهربانی و رحمت به کسی که در شرایط سختی قرار دارد مانند آفتاب است که به گلها میتابد، اما اگر کسی از او دلسرد شود و زخمهایی به او وارد کند، او نمیتواند در برابر این جراحتها ایستادگی کند.
جهان مهر و وفا را فدا شوم ، که در اوکسی گمان عداوت به آسمان نبرد
هوش مصنوعی: من آمادهام تا دنیا را برای عشق و وفا فدای خود کنم، زیرا در این دنیا هیچکس فکر نمیکند که با دشمنی به آسمان مینگرد.