غزل شمارهٔ ۲۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی از عشق و عواطف انسانی صحبت می‌کند. شاعر به عاقلانی اشاره می‌کند که بر آداب و رسوم آگاه‌اند و در عین حال سرزنش می‌شود. او از عشقش می‌گوید که ناگهان پرده‌ها را کنار می‌زند و در پی زیبایی و آرزوی دیدن معشوقش است. شاعر به معشوقش توصیه می‌کند که نباید از دیگران دور شود و باید در جمع خود نمایان شود تا مورد ستایش قرار گیرد. همچنین اشاره می‌کند که اگر معشوق در میان اهل عشق بماند، هرچه بر سرش آید می‌تواند زیبا باشد و از سختی‌ها رنجی نخواهد برد.
عاقلان آدابت آموزند و رسوایت کننددامن جمعی به دست آور که شیدایت کنند
هوش مصنوعی: دانایان همواره به تو یاد میدهند که چگونه رفتار کنی و ممکن است تو را رسوا کنند. بنابراین، تلاش کن افرادی را به دور خودجمع کنی که بتوانند تو را در رسیدن به خوشبختی یاری دهند.
ناگهان عشقت کدازند، از حجاب ناکسیپرده بگشا تا ز نادانی تمنایت کنند
هوش مصنوعی: عشق تو به یکباره شعلهور می‌شود، پس پرده از روی نادانیها بردار و بگذار دیگران از روی خواسته و نیازشان به تو نزدیک شوند.
باغ گل پژمرده کردی، رو ز کس در هم مکشمن هم از غیرت گذشتم، گو تماشایت کنند
هوش مصنوعی: تو زیبایی خود را از من پنهان کردی و دل دیگران را به خاطر خودت رنجانیدی. من هم از غیرتم عبور کردم و میخواهم دیگران از جمال تو بهرهمند شوند.
پس به کویی جلوه کن، بر مستحقان، زینهادتا دعایی بهر حسن عالم آرایت کنند
هوش مصنوعی: پس به محلی برو و خود را نشان بده تا آنهایی که شایستهاند، برای زیباییهایی که در وجود توست دعا کنند و آرزو کنند.
عرفی ار مانی قدم در وادی اهل وجودصد بیابا ن خار خذلان تحفهٔ پایت کنند
هوش مصنوعی: اگر به سرزمین اهل وجود گام بگذاری، صدها خار و مشکلات پیش رویت قرار خواهد گرفت که نشان از ناکامی و رنج است.