غزل شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی تضاد بین خرد و جهل می‌پردازد و بیانگر این است که جهل می‌تواند به درد و محنت منجر شود. شاعر از عشق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که عشقش این قدرت را دارد که حتی بعد از سوختن آسمان، از خاکسترش پروانه بسازد. او به یاد می‌آورد که در مدت زمان دو روزه یاری، طعم زندگی‌اش تلخ شده و شراب و گریه‌اش را به یاد می‌آورد. همچنین می‌گوید که در مقابل غم‌های محبوبش، احساس تنهایی و دیوانگی می‌کند. در پایان، شاعر به بیعت نکردن در مکان مقدسی مانند کعبه توصیه می‌کند و به نوعی هشدار می‌دهد که خطرات جهل و نادانی در هر مکانی وجود دارد.
خرد، دارالشفا و جهل، محنت‌خانه می‌سازدخراب مستی‌ام، کاین هردو را ویرانه می‌سازد
هوش مصنوعی: عقل و دانش مانند دارویی است که می‌تواند انسان را بهبود بخشد، در حالی که جهل و نادانی ایجاد درد و رنج میکنند. مستی من به خاطر این دو عامل، به ویرانی میانجامد.
چنان شایستهٔ عشقم که بعد از سوختن، گردونز خاکم بلبل، از خاکسترم پروانه می‌سازد
هوش مصنوعی: عشق من به قدری ارزشمند و زیباست که حتی بعد از اینکه دچار از بین رفتن و نابودی شوم، آسمان با خاک من بلبل را به وجود می‌آورد و از خاکستر من پروانه می‌سازد.
دو روزی یاریت گشتم، مذاقم بی‌حلاوت شدمرا جام شراب و گریهٔ مستانه می‌سازد
هوش مصنوعی: مدتی کنارت بودم و حال و هوایم تلخ و بیمزه شد. حالا نوشیدن شراب و گریهای که از سر شوق و نشئگی است، مرا مشغول می‌کند.
چو تن‌ها گردم از غم‌های او صد هم‌نشین دارممیان بی‌غمان تنهایی‌ام دیوانه می‌سازد
هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر غم‌های او در تنهایی به سر میبرم، احساس میکنم که حتی در میان جمعیت همنشینان، احساس تنهایی میکنم و این احساس، مرا دیوانه می‌کند.
چو در بیت الحرام آیی، مکن بیعت به او عرفیکه او در کعبهٔ اسلام ، ره بتخانه می‌سازد
هوش مصنوعی: وقتی به خانهی خدا میروی، نباید به کسی که به سوی غیر خدا مینگرد، اعتماد کنی؛ زیرا او در مکان مقدس اسلام، راهی به سمت معبدهای دیگر می‌سازد.