غزل شمارهٔ ۲۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زاهد می‌گوید که نباید ریا و ظاهربینی را به عنوان دین بفروشد. او تأکید می‌کند که ارزش واقعی ایمان و عشق به خداوند نمی‌تواند با چیزهای مادی و فانی معامله شود. شاعر به عاشقانی اشاره می‌کند که حتی در سختی و نامردی نیز به عشق و دعا پایبندند و هرگز آنها را به خاطر دنیا رها نمی‌کنند. در نهایت، او بیان می‌کند که انسان‌های واقعی، کسانی هستند که برای عشق و محبت، هر دارایی و لذتی را فدای الهی می‌کنند.
عرض کردیم به زاهد که ریا نفروشدکفر اندودهٔ اسلام به ما نفروشد
هوش مصنوعی: به زاهد گفتیم که ریا و تظاهر نباید به ما بفروشی، چرا که این کار به منزلهی کفر در لباس اسلام است.
گو بنه بر سر دل منت و بسیار منهآن که بیماری دل را به شفا نفروشد
هوش مصنوعی: دل خود را زیر بار مشکلات نگذار و به آن آسیب نزن، زیرا کسی که میتواند درد دل را درمان کند، هرگز نباید آن را به راحتی بفروشد.
عاشق آن است که گر جان بدهد بد نامیگرمی سینه وتاثیر دعا نفروشد
هوش مصنوعی: عاشق حقیقی کسی است که اگر جانش را هم بدهد، به خاطر ترس از بدنامی از عشق و احساسات خود دست نمیکشد و همواره امیدوار به تأثیر دعا و گریههایش است.
گر فروشند بهای مه کنعان داندبه متاع دو جهانش ، به خدا، نفروشد
هوش مصنوعی: اگر کسی به قیمت زیبایی یوسف، تمام داراییهای دنیا را بفروشد، به یقین و با ایمان، او هرگز این کار را نخواهد کرد.
مرد سودای محبت بود آن کس عرفیکه دهد عیش ابد مفت و بلا نفروشد
هوش مصنوعی: آن شخص که عاشق محبت است، هرگز لذت ابدی را به رایگان نمیفروشد و از درد و رنج نیز صرفنظر نمیکند.