غزل شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از احساس شرم و ننگی که به خاطر عافیت (آسایش) دارد سخن می‌گوید. او به عشق الهی اشاره می‌کند که مانند چراغی روشن، دل‌ها را می‌سوزاند و نه تنها خودش بلکه تمام موجودات عالم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این عشق باعث می‌شود که همه دچار آتش عشق و احساس شوند و در این مسیر، عزت و آبرو نیز ممکن است از دست برود. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که عشق واقعی شرط لازم برای حفظ شرف و ارزش وجودی انسان‌هاست.
ز ننگ عافیت بازم دل شرمنده می سوزدنه از دل گریه می جوشد، نه بر لب خنده می سوزد
هوش مصنوعی: دل من به خاطر شرم و ننگ عافیت همچنان در آتش میسوزد. نه از دل اشکی میریزد و نه بر لبانم نشانی از خنده وجود دارد.
چراغ روشن است ازعشق او درمجمع هستیکز آواز فروغش می گدازد بنده، می سوزد
هوش مصنوعی: چراغی که در تمامی جهان میدرخشد، نتیجه عشق اوست. از صدای نور او، بنده به شدت تحت تأثیر قرار میگیرد و در آتش عشقش میسوزد.
نه تنها عشق سوزد، ساکنان ملک هستی رادر این توفان آتش، رفته و آینده می سوزد
هوش مصنوعی: عشق فقط به خودی خود داغان نیست؛ بلکه ساکنان جهان هستی نیز در این طوفان آتشین، چه آنهایی که در حال حاضر زندگی میکنند و چه کسانی که در آینده خواهند آمد، در معرض سوختن قرار دارند.
مکن بر عزت خود تکیه، عرفی، شرط عشق است اینکه اکثر آبروی گوهر ارزنده می سوزد
هوش مصنوعی: به خودت نناز و بر عزتت تکیه نکن، زیرا در عشق این یک قاعده است که بیشتر اوقات آبروی چیزهای باارزش به خاطر عشق از بین میرود.