غزل شمارهٔ ۲۹۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردناک عشق می‌پردازد. شاعر از لحظه‌ای می‌گوید که معشوقش از پیش او می‌رود و این امر باعث می‌شود که غم و اندوه از دلش برود. او در عین حال می‌گوید که نمی‌تواند بی‌خیال از این وضعیت بگذرد و هر لحظه‌ای که معشوقه‌اش برود، برایش دردناک است. شاعر به نوعی به سرنوشت و بخت اشاره می‌کند که ممکن است در بین آن‌ها دشمنی ایجاد کند. همچنین از حالتی صحبت می‌کند که در آن در پی معشوق به خطر می‌افتد و حتی ممکن است جانش را از دست بدهد. در نهایت، او به ننگ کشته شدن به دست دیگران اشاره می‌کند و این موضوع را نشانه‌ای از ضعیف بودن خود می‌داند.
دوش از پیش نظر، چون غمش از دل برودچه کنم آه، که یک دم ز مقابل برود
هوش مصنوعی: دیشب وقتی او از جلویم رفت و غصهاش از دلم رفت، چه باید بکنم، آه که حتی یک لحظه هم از مقابل من دور نشود.
تا ابد ناوک کاری خورم و جان ندهمدشمنی گر نکند بخت، که قاتل برود
هوش مصنوعی: من همیشه تیرهایی از درد را تحمل میکنم و جانم را به خاطر دشمنی نمیدهم، اگر بخت با من یار نباشد، حتی اگر دشمن نیز برود.
چون رود غمزهٔ او تیغ زنان، از دنبالنیم بسمل عجبی نیست که بسمل برود
هوش مصنوعی: نگاه دلربا و زیبا و تند او مانند شمشیری است که به سوی من میتازد، بنابراین تعجبی ندارد که من که به عشق او مجروح شدهام، به دنبالش بروم و به او نزدیک شوم.
به وداع که مرا می بری ای دل، بگذارگر بمیرم من و جان از پی محمل برود
هوش مصنوعی: هنگامی که تو مرا ترک میکنی، ای دل، بگذار اگر میخواهم بمیرم، جانم هم از پی تو برود.
ننگ آن صید زبونم، که چو در صیدگهیبه غلط کشته شود، ننگ به قاتل برود
هوش مصنوعی: این شعر به بیان تأسف و شرم از وضعیت کسی می‌پردازد که به دام افتاده و به طور نادرست و ناخواسته کشته می‌شود. در اینجا، صرفاً به این موضوع اشاره شده که اگر کسی به اشتباه در دام بیفتد، این ننگ و عیب به گردن قاتل است و نه به پای او. این یک نوع انتقاد از بیعدالتی و عدم توانایی خود شکار در دفاع از خود است.