غزل شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به تداوم درد و رنجی اشاره می‌کند که هرگز کمتر نمی‌شود. شاعر درباره‌ی گریه و مصیبت‌هایی که دامن‌گیر اوست صحبت می‌کند و به این نکته می‌پردازد که امید به رحمت الهی و عشق واقعی همچنان وجود دارد. او از زیبایی و عشق سخن می‌گوید که در دلش جا دارد و به نیاز انسانی اشاره می‌کند که هرگز برطرف نمی‌شود. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که در این عالم، فقر و نیاز همواره وجود دارند و تغییر نمی‌کنند، حتی با وجود هوای خوب و نعمت‌های دیگر. تبديل شاعر به یک گدا در برابر جود و بخشش دوست نیز از جمله مفاهیم مهم این شعر است.
ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شودسیلی که کرد جور و جفا، کم نمی شود
هوش مصنوعی: ای آنکه بیخودانه اشک میریزی، بدان که درد و رنج هرگز کم نخواهد شد و ظلم و ستمی که بر من رفته، از بین نخواهد رفت.
صحت در آرزوی دلم ماند و همچناناز لطف او امید دوا کم نمی شود
هوش مصنوعی: آرزوهایم در دل به درستی باقی مانده و همچنان امید دارم که لطف او درمانی برای من خواهد بود.
نازم به حسن و عشق که از جام اتحادمستند و درمیانه حیا کم نمی شود
هوش مصنوعی: من به زیبایی و عشق افتخار میکنم، زیرا که از جام اتحاد سرمست شدهام و حیا در میان این عشق هرگز کاهش نمییابد.
خاصیت نیاز نگه گن، که جود دوستعالم گرفت و فقر گدا کم نمی شود
هوش مصنوعی: نیاز و در خواست از دیگران باعث میشود که بخشندگی و سخاوت آنها را درک کنیم، اما این موضوع به خودی خود باعث نمی‌شود که فقر و تنگدستی کسی از بین برود.
خواهی به گلشنم بر و خواهی به چشمه ساردردم به نقل آب و هوا کم نمی شود
هوش مصنوعی: اگر بخواهی به باغ من بیا و اگر بخواهی به کنار چشمهها برو، درد من به نقل آب و هوا هیچ تغییری نمیکند و کم نمی‌شود.
خون می چکدز طاعت عرفی، هزار حیفکز باغ او نسیم ریا کم نمی شود
هوش مصنوعی: از پیروی عرفانی، غم و ناراحتی به دل مینشیند. متأسفانه، حتی با وجود این، از باغ او، نسیم ریا هرگز کم نمی‌شود.