غزل شمارهٔ ۳۵۲ - عرفی

هوشم به نگاهی برد، جانانه چنین بایدیک جرعه خرابم کرد، پیمانه چنین باید

تا کرد بنا عشقت، افسانهٔ هجران رادر خواب فنا رفتم، افسانه چنین باید

از بس که غبار غم، از سینه بشد رُفتهتا زانوی دل گرد است، این خانه چنین باید

بیگانه به دور من، رخساره کند پنهانرنجش نتوان کردن، بیگانه چنین باید

نادیده جمال او، مهرش ز دلم سر زدناکاشته می روید، این دانه چنین باید

می بینم و می جویم، می چینم و می ریزممی خندم و می گریم، دیوانه چنین باید

در خون، جگرعرفی، می غلتد و می سوزددر آتش خود رقصد، پروانه چنین باید