غزل شمارهٔ ۳۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردناک عشق می‌پردازد. شاعر از دل‌تنگی و غم ناشی از دوری معشوق سخن می‌گوید و به این موضوع اشاره می‌کند که دل آشفته‌اش تا چه زمانی باید در این وضعیت بماند. او با تشبیه عشق به پرواز پروانه، از لذتی که از عشق می‌برد حرف می‌زند و در نهایت به این نکته می‌رسد که لب‌های شادی‌اش مدتی بسته بوده، اما اکنون دوباره شادمانی و عشق را تجربه خواهد کرد.
جان به یاد لبت، شکر خایددل به دندان غم، جگر خاید
هوش مصنوعی: جانم به یاد لب‌های تو شکرین میشود، اما دل را به دندان غم میگذارم و جگرم به سختی میسوزد.
ظن سیری مبر که لقمهٔ خامبخت پیر است و دیرتر خاید
هوش مصنوعی: به گمان باطل به این فکر نباش که میتوانی همیشه به سادگی به خواستهات برسی؛ چرا که نصیب و شانس تو به تأخیر خواهد افتاد و به راحتی به دست نمیآید.
دل آشفته بخت من تا چندجای انگشت نیشتر خاید
هوش مصنوعی: دل نگران و بیقرار من تا کی باید زخمهای عمیق را تحمل کند؟
آن که گیرد مزاج پروانهشعله چون میوه های تر خاید
هوش مصنوعی: کسی که حال و هوای پروانه را در آتش میبیند، مانند میوههای نرسیده و تر میشود.
بس که یابد حلاوت از پروازطایر شوق، بال و پر خاید
هوش مصنوعی: هر چقدر که پرندهی شوق از پرواز لذت می‌برد، بال و پرش را به خاطر این لذت به دست میآورد.
لب شادی ببست یک چندیعرفی اکنون لب دگر خاید
هوش مصنوعی: مدتی لبخند و شادمانی از عرفی دور بود، اما حالا دوباره لبخند دیگری خواهد زد.