غزل شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگری است از احساسات عمیق عاشقانه و نگرانی‌های عاطفی. شاعر به کسی توصیه می‌کند که در دوستی و عشق، غم و دل‌نگرانی را کنار بگذارد و به جای تمرکز بر ناامیدی‌ها، به زیبایی‌های عشق و زندگی توجه کند. او از شنیدن داستان‌های غم‌انگیز پرهیز می‌کند و تأکید می‌کند که عشق باید با شور و حرارت دنبال شود. به علاوه، شاعر در یادآوری معشوق و لذت‌های زندگی به جای فلسفه‌های خشک و بی‌محتوا توصیه می‌کند. در نهایت، او از فراموش نکردن مصلحت در کارها و ارزشمندی عشق در زندگی سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید دارد که نباید فرصتی را برای عشق و زیبایی‌ها از دست داد.
جان غمگین مفروش و دل خشنود مخرنقد همت مده و عشوهٔ مقصود مخر
هوش مصنوعی: جان خود را به خاطر غم و اندوه فدای دیگران نکن و دل خود را خوش نگهدار. سرمایه و تلاش خود را برای جلب توجه و عشق دیگران کاربردی نکن.
درد گفتار نگر، گوش به افسانه ببندشعله را تیغ کن، آرایش با دود مخر
هوش مصنوعی: به صدای درد اشاره کن و به داستان‌های بیمورد توجه نکن. آتش را تیز کن و از تزئینات با دود پرهیز کن.
سینهٔ گرم نداری مطلب صحبت عشقآتشی نیست چو در مجمره ات عود مخر
هوش مصنوعی: اگر دل گرم و پرشوری نداری، دربارهٔ عشق صحبت نکن. چون آتش واقعی وقتی وجود دارد که چوب خوشبو در مجمرهات بسوزد و بوی خوشی از آن برآید.
ذکر معشوق کن و درس فلاتون مشنوبلبل مست شو و نغمهٔ داود مخر
هوش مصنوعی: برای یاد گرفتن از عشق و معشوق، به فکر مباحث فلسفی نباش. به جای آن، در دنیای شیرین عشق غرق شو و از زیبایی‌های آن لذت ببر.
عرفی از مصلحت کار فراموش مکنمده از کف به زیان، گوهر بی سود مخر
هوش مصنوعی: هرگز فراموش نکن که به مصلحت کار خود و دیگران توجه کنی. نگذار به خاطر چیزهایی که به درد نمیخورند، ارزشمندترین چیزها را از دست بدهی.