غزل شمارهٔ ۴۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به مدح و ستایش شاه چراغ (حضرت سلطان علی بن موسی الرضا) می‌پردازد و به نور و روشنی او اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید که نور معرفت او مانند خورشید در صبحگاه و شامگاه می‌درخشد و نور او بر دل‌ها اثر دارد. همچنین به مقام والای او و رابطه‌اش با حق اشاره کرده و می‌گوید که چراغ وجود او از نور مطلق ناشی می‌شود. در نهایت، یادآوری می‌کند که چراغ، راهنمایی برای حقیقت و معرفت است و در این انجمن نورانی، هیچ چیز جز نور او اهمیت ندارد.
چنین که آمده منظور لطف شاه چراغبه ناز گو بشکن گوشهٔ کلاه چراغ
هوش مصنوعی: به این صورت که لطف و محبت شاه چراغ به ما رسیده است، به آرامی و با ناز از ما میخواهد که گوشهٔ کلاه چراغ را بشکنیم.
ز نور معرفت حق، شاه در سخن استصباح طلعت خورشید و شامگاه چراغ
هوش مصنوعی: درخشش معرفت الهی مانند نور خورشید در روز است و در شب مانند نوری که از چراغ میتابد، به سخن و بیان قدرت میبخشد.
به روشنی شب و روز زمانه یکسان استاز آن زمان که جهان مجلس است و شاه چراغ
هوش مصنوعی: از زمانی که جهان به مانند یک مجلس بزرگ است و شاه چراغ در آن می‌درخشد، روز و شب به یک اندازه روشن و یکسان شدهاند.
فروغ ناصیهٔ روزگار اکبر شاهکه برفروخت به دل ها ز هر نگاه چراغ
هوش مصنوعی: نور و روشنی که در زمان اکبر شاه بر دل‌ها تابید، همچون چراغی است که از هر نگاهی در دل‌ها شعلهور می‌شود.
چراغ هستی اش از نور مطلق است که هستبه چشم فقر چراغ و به چشم جاه چراغ
هوش مصنوعی: چراغ وجود او از نور مطلق سرچشمه میگیرد؛ در حالی که برای انسانهای فقیر، او را چراغ میدانند و برای کسانی که جاه و مقام دارند نیز همینطور.
چراغ ما شده منظور شه به دست ادبفلک گذاشته بر گوشهٔ کلاه چراغ
هوش مصنوعی: چراغ ما حالا به دلیل ادب و تأدبی که آسمان به ما یاد داده، به نشانهای در گوشهی کلاه قرار گرفته است.
به راه معرفت حق چو داشت هادی خویشچراغ را کس نبرد به پیش راه چراغ
هوش مصنوعی: وقتی که نور حقیقت و هدایت الهی را در دل داری، هیچ کس نمیتواند تو را از مسیرت منحرف کند. چراغ هدایت تو را پیش میبرد و هیچ کس نمیتواند آن نور را از تو بگیرد.
طواف انجمن شه، چراغ راه دل استورای عرفی ازین انجمن مخواه چراغ
هوش مصنوعی: گردش در کنار محبوب، روشنی بخش دل است. اگر به عرفان و حقیقت این مجلس توجه کنی، نیازی به روشنی دیگر نخواهی داشت.