غزل شمارهٔ ۴۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی صحبت می‌کند که به شدت در دل او وجود دارد. او به افسون و افسانه اشاره می‌کند و می‌گوید که این درد به گونه‌ای است که حتی شعبده‌های متنوع نیز نمی‌توانند آن را از دلش بیرون کنند. شاعر از شیوه‌ای که دیگران با او برخورد می‌کنند، ابراز نارضایتی می‌کند و تأکید می‌کند که بهتر است به دلش بی‌احترامی نشود. او حس تشنگی صلح دارد و نشان می‌دهد که به خاطر دردهایش، دلتنگ آرامش است. در نهایت، شاعر از عرفی می‌خواهد که به راه دیوانگی نرود و متوجه باشد که این درد ناشی از بیهوده‌گردی اوست.
دردی که به افسانه و افسون رود از دلصد شعبده انگیز که بیرون رود از دل
هوش مصنوعی: دردی که به داستانها و سحر و جادو برود، از دل خارج میشود؛ مانند صد شعبدهباز که از دل بیرون میآید.
ممنونم از این شیوه که هر جور که کردیاندیشه نکردی که مرا چون رود از دل
هوش مصنوعی: از اینکه به هر نحوی که خواستی عمل کردی و به فکر من نبودی، سپاسگزارم، مثل اینکه من برای تو به اندازه یک رود نیستم.
آن به که به دل ره ندهم روز سلامتآن ها که در آشوب شبیخون رود از دل
هوش مصنوعی: بهتر است که در روزهای خوب، اجازه ندهیم کسی به دل ما نزدیک شود، زیرا افرادی هستند که در زمانهای ناآرام و آشفتگی، به راحتی دل را به تسخیر خود درمیآورند.
از بس که دل سوخته ام تشنهٔ صلح استهر جور که فردا کنی، اکنون رود از دل
هوش مصنوعی: به خاطر درد و رنجی که کشیدهام، اکنون به شدت دنبال آرامش و صلح هستم. هر چه فردا تغییر کند، احساسات و افکارم در حال حاضر به سادگی از دل من خارج میشوند.
عرفی ره مجنون مرو، این درد نه دردی استکز بیهده گردیدن هامون رود از دل
هوش مصنوعی: بهتر است به دنبال راهی دیگر نباشی، زیرا این نوع درد دردی نیست که با بیهودگی و سرگردانی بتوان از دل راند.