غزل شمارهٔ ۴۲۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس غم و ناامیدی شاعر است که دلش را از درد و تلخی پر کرده و به زندگی تلخ خود اشاره دارد. با وجود این، شاعر به دل خود مژده می‌دهد که به زودی از این غم رهایی خواهد یافت. او از حسرت و ناکامی‌هایش نمی‌سوزد، زیرا می‌داند که در بازار زندگی، کسانی هستند که به آرزوهای خود دست یافته‌اند. در نهایت، شاعر به آرامش و سکوت در برابر دردها و ناله‌های زندگی دعوت می‌کند و به طرز زیبا و دردناکی از این احساسات نام می‌برد.
ما گریبان دل از گل های غم پر کرده ایماز شراب تلخکامی جام جم پر کرده ایم
هوش مصنوعی: ما دل خود را با غم های بسیار پر کرده ایم و به جای شادی، از تلخی زندگی می نوشیم.
مژده باد ای دل، نثار کام را آماده باشکز گل پژمردگی دامان غم پر کرده ایم
هوش مصنوعی: ای دل، خوشحال باش و منتظر خبر خوب باش که ما از شدت غم و اندوه، دامن خود را از گلهای پژمرده پر کردهایم.
هیچ از این حسرت نمی سوزیم کز بازار فیضاهل دل جیب مراد و ما شکم پر کرده ایم
هوش مصنوعی: ما از این حسرت نمیسوزیم که در بازار نعمت و فیض، تنها به پر کردن شکم خود پرداختهایم و از عمق دل و آرزوهایمان خبری نیست.
تیغ و سر درکف به سوی عشق رفتم، گفت روکز شهیدان عاقبت را از عدم پر کرده ایم
هوش مصنوعی: با شمشیر و سر بر کف، به سوی عشق حرکت کردم. گفتند برو، چرا که از میان شهیدان، سرانجام ما هیچ را پر کردهایم.
خوش برآ عرفی زمانی با الم خاموش باشکز هجوم ناله آزار الم پر کرده ایم
هوش مصنوعی: ای خوشا زمانی که با سکوت و آرامش بتوانی زندگی کنی، چرا که ما از شدت ناله و غم و اندوه به ستوه آمدهایم و دلمان پر از درد شده است.