غزل شمارهٔ ۴۳۱ - عرفی

منم که بهر دل اسباب داغ می دزدمنسیم گلشن غم در دماغ می دزدم

دمی که بر نفس اهل درد می جوشمهزار شعله از دود چراغ می دزدم

ز بهر آن که چکانم به کام تشنه لبانبه آستین نمک و خون داغ می دزدم

دگر به وادی ایمن رسم وگر نه که من ز گرد بادیه کحل سراغ می دزدم

نیم ز فصل خزان عرفی از چمن بی فیضترانهٔ ز نواهای زاغ می دزدم