غزل شمارهٔ ۴۵۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از ناامیدی و از دست دادن عمر و عشق صحبت می‌کند. او به طور مرتب بر این نکته تأکید می‌کند که عمرش را در عشق و زندگی باخته و حالا با حسرت و اندوه به گذشته نگاه می‌کند. احساس عطش و تشنگی او نمادی از نیاز و آرزوی فراوان اوست که با مشکلات و مصیبت‌ها آمیخته شده است. شاعر همچنین به هنر و آثارش اشاره می‌کند و می‌گوید که در این مسیر نیز خسارات زیادی را متحمل شده است. در نهایت، او بیان می‌کند که در هر یک از سخنانش بار درد و غم را نهفته دارد.
عمر در شعر به سر کرده و در باخته امعمر در باخته را بار دگر باخته ام
هوش مصنوعی: عمری را به سرایندگی و شعر گفتن گذراندهام و در این میان، زندگیام را از دست دادهام. حال دوباره به همین شیوه زندگی خود را به فنا دادهام.
ساقی مصطبهٔ عشقم و می ریخته امطایر باغچهٔ قدسم و پر باخته ام
هوش مصنوعی: می‌گوید که ساقی مرجع عشق من است و من به او مینوشانم، همچنانکه پرندهای در باغچهای مقدس به پرواز در میآید و پرهای خود را فدای عشق می‌کند.
العطش می زند از تشنه لبی هر مویمکه قدح های پر از خون جگر باخته ام
هوش مصنوعی: تشنگی مرا میآزارد، هر یک از موهایم گویی دچار عطش شده است؛ چرا که من چندین جام پر از خون و جگر سوخته را نوشیدهام.
شاید ار تلخ کشم ناله ز حرمان سخن طوطی گرسنه ام تنگ شکر باخته ام
هوش مصنوعی: شاید اگر از درد و ناامیدی شکایت کنم، درست مانند طوطیای هستم که به شدت گرسنه است و شیرینی را از دست دادهام.
رصد شرع هنر چون نشود محو که منشش هزار آیت احکام هنر باخته ام
هوش مصنوعی: اگر قوانین دین را نتوان از هنر جدا کرد، من برای این هنر شش هزار آیه در مورد احکام آن دارم.
گفته گر شد ز کفم، شکر که ناگفته به جاستاز دو صد گنج یکی مشت گهر باخته ام
هوش مصنوعی: اگرچه زبانم از بیان آنچه در دل دارم ناتوان است، اما خوشحالم که هنوز هم جواهراتی از عشق و احساساتم در درونم باقی مانده است. من از بین صدها گنجینه، یکی از این گوهرها را به دست آوردهام.
صد مصیبت کده در هر سخنم مدغم بودگریه و ناله پس شام و سحر باخته ام
هوش مصنوعی: در هر کلام من، صدها درد و مصیبت نهفته است. من در تمام ساعات شبانهروز، جز گریه و ناله چیزی ندارم و به شدت از دست رفتهام.