غزل شمارهٔ ۴۶۶ - عرفی

چند بر بستر از آن چشم فسون ساز افتمتکیه بر بالش و بستر کنم و باز افتم

پاسم ای شمع چه داری، نیم آن پروانهکه اگر بال بسوزند، ز پرواز افتم

بای شهباز سلامت بگشایید که مننی ام آن مرغ که در چنگل شهباز افتم

حیرت از بس که عنان تاب الم شد، بیم استکه ز انجام ره عشق به آغاز افتم

گفت و گوییست، بنازم به لب خاموشیکه اگر لب بگشایم ز سخن باز افتم

عرفی آرام مجو از دلم، آن رفت که مناز بر تکیه گه عیش به صد ناز افتم