غزل شمارهٔ ۴۷۴ - عرفی

دردا که فاش در غم جانانه سوختیمدر داغ و درد محرم و بیگانه سوختیم

گو شمع برفروز به بزم طرب که مابیرون در ز غیرت پروانه سوختیم

با خون صد شهید مقابل نهاده اندعمری که ما به آتش افسانه سوختیم

کس راه گم نکرد که خضر رهی نیافتما در میان کعبه و بتخانه سوختیم

زان تشنه مانده ایم که از گرمی نفسدر دست صبر جرعه و پیمانه سوختیم

یاران همیشه در طرب و ما تمام عمرکنج غمی گرفته و غریبانه سوختیم

یک بار دل ز ما، صنم آشنا نبرددایم به داغ مردم بیگانه سوختیم

نگشاید ار ز بستن زنار عقده اتدانی که از چه سبحهٔ صد دانه سوختیم

عرفی به غیر شعلهٔ داغ جگر نبودشمعی که ما به گوشهٔ کاشانه سوختیم