غزل شمارهٔ ۴۹۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به جدایی و تلخی‌های عشق بیان می‌کند. او از آشفته حالیش در بزم صحبت می‌کند و می‌گوید که گرچه بارها از تلخی‌های عشق رنجیده، باز هم نتوانسته از آن دل بکند. شاعر به زیبایی و اثر طلا و الماس در چشمش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که حتی در غم، زیبایی‌هایی وجود دارد. او به دوستانش توصیه می‌کند که از غم فارغ باشند و به زندگی ادامه دهند. همچنین، می‌گوید که امید دارد رازهایش به دیگران نرسد و همچنان با درد و تلخی‌ای که از عشق پذیرفته، زندگی کند. در نهایت، شاعر به وفور زیبایی‌ها در عشق اشاره می‌کند، هرچند که در آن درد و رنج نیز وجود دارد.
زین بزم نه این بار بر آشفتم و رفتمکی بود که تلخی ز تو نشنفتم و رفتم
هوش مصنوعی: از این مهمانی، دیگر نه دلخور شدم و نه از اینجا رفتم. کیست که از تو تلخی نچشیده باشد و باز برود؟
دارد اثر سودهٔ الماس به چشممگردی که ز مژگان ز درت رُفتم و رفتم
هوش مصنوعی: چشمانم تأثیر درخشش الماس را دارند، گویی که از مژگانم گردی به سوی تو پرتاب شده و به دور شدم.
ای هم نفسان رفتن از این غمکده کم نیستپژمرده مباشید که بشکفتم و رفتم
هوش مصنوعی: ای دوستان، ترک کردن این دنیای پر از غم آسان نیست. ناامید نباشید، چون من به شکوفایی رسیدم و از اینجا رفتم.
امید که در نامهٔ من ثبت نباشداین راز که از غیر تو بنهفتم و رفتم
هوش مصنوعی: امیدوارم که در نامهام این راز که درباره غیر تو پنهان کردهام، نوشته نشده باشد و مرا از خودت دور نکرده باشد.
ناصح مفشان بر جگرم نیش و همان گیراین هرزه به جان از تو پذیرفتم و رفتم
هوش مصنوعی: به من نصیحت نکن که درد و رنج را بیشتر در دل من نکشانی. من این بلا را از تو پذیرفتم و از کنارت میروم.
این تلخی جان دادن از آن غمزه ببینیدای اهل سلامت سخنی گفتم و رفتم
هوش مصنوعی: این مرگ تلخ ناشی از آن نگاه نازک را ببینید، ای کسانی که در آرامش هستید. من حرفی زدم و رفتم.
عرفی در ناسفته در این بحر بسی هستانگار که صد درج گهر سفتم و رفتم
هوش مصنوعی: در این دنیا، خیلی چیزها وجود دارد که هنوز ناگفته ماندهاند. به نظر میرسد که من تنها یک دانه از جواهرات بیپایان این دریا را کشف کردهام و سپس رفتهام.