غزل شمارهٔ ۵۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف سفر و گذر از مکان‌ها و احساسات مختلف می‌پردازد. او از لحظات سرد و چهره‌های زرد می‌گوید و به یارانش اشاره می‌کند که در جستجوی زیبایی یکدیگر را دور کردند. شاعر در هر جا که به راهی برخورد کرد، حس تنهایی و بیهودگی را تجربه کرد و به شتاب از آنجا عبور کرد. او مانند نسیمی آزاد به هر سو می‌وزد و غبار را از زندگی مردان می‌چیند. در نهایت، شاعر از زنجیری که قلبش را محدود کرده یاد می‌کند و به یک لحظه دیوانگی اشاره می‌کند که آن را نیز پشت سر می‌گذارد. در انتها، اشاره‌ای به دیدار خودش و "عرفی"، شاعری دیگر دارد که در آن، تبادل احساسات و دردها صورت می‌گیرد و سپس از آن نیز می‌گذرد.
بردیم ز کویش، دم سردی و گذشتیمسودیم بر آن در، رخ زردی و گذشتیم
هوش مصنوعی: از کوی او با حسرت و دلی سرد و غمگین گذر کردیم، و وقتی که به در او رسیدیم، با چهرهای پژمرده و ناراحت از آنجا گذشتیم.
یاران بستادند که این جلوه گه کیستما سرمه گرفتیم ز گردی و گذشتیم
هوش مصنوعی: دوستان از من پرسیدند که این مکان چه کسی است که در آن حضور دارد. ما از غبار و مشکلات عبور کردیم و به سوی آن شخص رفتیم.
هر گه که ره ما به یکی راه رو افتاددیدیم چو خود، یکی بیهده گردی و گذشتیم
هوش مصنوعی: هر بار که به یکی از مسیرها رسیدیم، متوجه شدیم که مانند خودمان، فردی بیهدف و بیمقصد در حال گذر است و ما از کنارش عبور کردیم.
چون باد صبا، روی به هر سو که نهادیمچیدیم غبار ره مردی و گذشتیم
هوش مصنوعی: مانند نسیم صبحگاهی، به هر طرف که رفتیم، غبار راه مردان را برداشتیم و عبور کردیم.
آن در که پای دل ما داشت به زنجیرگفتیم به دیوانهٔ فردی و گذشتیم
هوش مصنوعی: در مورد شخصی که قلب ما را به خودش وابسته کرده بود، به کسی که دیوانهوار عاشق فردی است، گفتیم و از کنار آن رد شدیم.
هر گه که گذار من و عرفی به هم افتاددادیم به هم تحفهٔ دردی و گذشتیم
هوش مصنوعی: هر بار که من و عرفی به هم میرسیدیم، به یکدیگر درد و رنجی را هدیه میدادیم و سپس از هم جدا میشدیم.