غزل شمارهٔ ۵۲۱ - عرفی

دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستنپنهان ملول بودن و تنها گریستن

بی درد را به صحبت ارباب دل چه کارخندیدن آشنا نبود با گریستن

دایم به گریه غرقم و چون نیک بنگرمزین گریه ره دراز بود تا گریستن

عمری به گریه های هوس آلود صرف شد، کنونعمری به تازه بایدم و واگریستن

درمان من ز مسیحا مجو که هستدردم جفای یار و مداوا گریستن

گاهی به یاد سرو قدی، گریه هم خوش استتا کی ز شوق سدرهٔ طوبا گریستن

هر کس که هست گریه به جانش رواست و بسنتوان به عالمی تن تنها گریستن

عرفی ز گریه دست نداری که در فراقدردت ز دل نمی برد الا گریستن