غزل شمارهٔ ۵۴۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و عشق خود به معشوق سخن می‌گوید. او به جایگاه و تأثیر معشوق بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه وجود او در دل و جانش نقش بسته است. احساس ترس و ناتوانی شاعر در برابر نگاه معشوق به تصویر کشیده شده و شب‌های بی‌خوابی و حسرتی که به خاطر دوری از او دارد نیز بیان می‌شود. در پایان، شاعر به پیوندش با معشوق می‌پردازد و می‌گوید که هیچ چیز جز عشق و محبت به او برایش اهمیت ندارد.
نه بی موجب به خاکم، از سم اسبش، نشان ماندهسمند دولت مهری بر دل این ناتوان مانده
هوش مصنوعی: دل من بیدلیل از اثر سم اسب یک سوار نشان دارد؛ گویی نشان مهر و محبت است که بر دل این فرد ضعیف و ناتوان باقی مانده.
نهان گردیده جان در سینه از بیم نگاه اوچو مرغی کو ز ترس ناوکی در آشیان مانده
هوش مصنوعی: جانم از ترس نگاه او در سینه پنهان شده است، مانند پرندهای که از страх در آشیانهاش مانده و جرات بیرون آمدن را ندارد.
شب از هجر تو بس دشوار جان دادم، بیا بنگرکه آب حسرتم در چشم گریان همچنان مانده
هوش مصنوعی: شب‌های بدون تو برایم بسیار سخت گذشت و حالا به حالت گریانم نگاه کن که هنوز اشکهای حسرت در چشمانم جاری است.
فدای غمزه ات شد، هر که جانی داشت، چون عرفیبه غیر خضر کو در دام عمر جاودان مانده
هوش مصنوعی: هر کسی که دل در گرو عشق تو دارد، به خاطر زیبایی و ناز تو فدای تو می‌شود. مانند عرفی، که غافل از حقیقت زندگی، دنبال راهی برای دستیابی به عمر جاودان میگردد.