غزل شمارهٔ ۵۵۱
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و درد ناشی از عشق اشاره دارد. شاعر به معشوقه‌اش می‌گوید که او تمام وجودش را تحت تأثیر قرار داده و در عین زیبایی، باعث رنج و خونریزی دلش شده است. او از معشوقه می‌خواد که اگر واقعا دلیر است، به او حمله کند و احساساتش را صادقانه نشان دهد. در انتها، شاعر به خود و دیگران توصیه می‌کند که ارزش دل و احساسات را درک کنند و آنها را به چیزی باارزش‌تر بفروشند. در کل، شعر بر قدرت و پیچیدگی عشق تأکید دارد.
ای که سر تا قدمم را به جنون داشته ایتا مرا داشته ای، غرقه به خون داشته ای
هوش مصنوعی: ای کسی که تمام وجودم را به خاطر عشق و دیوانگیات تحت تأثیر قرار دادهای، وقتی که به خاطر تو در رنج و خونریزی هستم.
سر انصاف تو گردیم که با این همه حسناز دل ما طمع صبر و سکون داشته ای
هوش مصنوعی: ای انصاف، دل ما را با وجود تمام حسنهایت به آرامش و سکون رساندهای، حالا چه توقعی از ما داری؟
گر دلیرانه بتازی به من ای چرخ رواستتا تو در معرکه ای خصم زبون داشته ای
هوش مصنوعی: اگر با شجاعت به من حمله کنی، ای روزگار، این کار جایز است؛ زیرا تو در میدانی که با دشمنان ضعفی روبرو هستی، قدرت داری.
نوش کن خون دلم تا بشناسی ای خضرکه تو در چشمهٔ حیوان همه خون داشته ای
هوش مصنوعی: ای خضر، نوشیدن خون من را تجربه کن تا حقیقت دل شاد من را بشناسی؛ تو که در چشمهٔ حیات همواره خون و زخم داشتهای.
دل عرفی بخر از خویش و به خورشید فروشتا ببینی به چه می ارزد و چون داشته ای
هوش مصنوعی: دل خود را از خودت بخر و آن را به خورشید بده تا ببینی ارزش آن چقدر است و زمانی که داشتهای چه بوده است.