غزل شمارهٔ ۵۵۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عرش و خلقت اشاره می‌کند و عظمت و قدرت خداوند را توصیف می‌کند. او می‌گوید که خداوند به‌گونه‌ای عمل می‌کند که در عین حال که قادر به ایجاد کارهای محال است، خلقی چون خود ندارد. همچنین، بر این نکته تأکید دارد که عفو و حلم خداوند نسبت به انسان‌ها، به خودی خود دلیلی است برای نعمت‌های او. در نهایت، شاعر از نعمت‌های الهی و محبت پروردگار صحبت می‌کند که حتی در سختی‌ها نیز بر بندگانش رحمت می‌فرستد.
ای نه فلک ز خوشهٔ صنع تو دانه‌ایوز قصر کبریای تو عرش آشیانه‌ای
هوش مصنوعی: تو مانند دانه‌ای هستی که از خوشهٔ هنرت میرویید و مانند عرش آسمان در قصر باعظمت تو جا دارد.
در تنگنای کوچهٔ شهر جلال تووسعت گه زمانه کمین کارخانه‌ای
هوش مصنوعی: در محدودیتهای کوچههای شهر، عظمت تو باعث میشود که زمان و مکان به تنگی بیفتند.
پروازگاه طایر صنعت کجا بودجایی که دارد از دو جهان آشیانه‌ای
هوش مصنوعی: کجا میتوان مکان پرواز پرنده خلاقیت را پیدا کرد، جایی که از هر دو دنیا محلی برای سکونت دارد؟
نه توسن سپهر سراسیمه در رهتتا حکمتت گرفته به کف تازیانه‌ای
هوش مصنوعی: خودت را مظهر حکمت و دانایی قرار دادهای، در حالی که زندگی با تمامی چالشها و شتابهایش، تحت کنترل توست.
ذات تو قادرست به ایجاد هر محالالا به آفریدن چون خود یگانه‌ای
هوش مصنوعی: خود تو توانایی انجام هر کاری را داری، مگر اینکه بخواهی چیزی مانند خودت خلق کنی، که غیرممکن است.
عفوت ثواب دشمن و حلمت گناه دوستهر گام چیده عاطفت آب و دانه‌ای
هوش مصنوعی: با عفو و گذشت از دشمنان و صبوری در برابر خطاهای دوستان، هر قدمی که با محبت برداری مانند آبی و دانه‌ای است که به رشد و پرورش میانجامد.
عرفی تمام معصیت اما به دست اوهست از عنایت تو عنان بهانه‌ای
هوش مصنوعی: تمام گناهان و خطاها در اختیار اوست، اما به لطف و محبت تو، دلیلی برای چنین رفتاری وجود ندارد.