رباعی شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات غمناک شاعر می‌پردازد. او می‌گوید که از آغاز زندگی‌اش، غم و اندوه را تجربه کرده و همیشه صدای ناله و شیون دیگران را شنیده است. اما امروز از عرفی شنیده که حتی چرخ فلک نیز در خواب نمی‌تواند غم او را درک کند. در واقع، شاعر احساس تنهایی و بی‌کسی می‌کند و غم او به اندازه‌ای عمیق است که حتی زمان و جهان نیز از آن غافلند.
تا عمر مرا فلک به غم پیموده استگوشم به فغان اهل شیون بوده است
هوش مصنوعی: تا وقتی که عمرم ادامه دارد، آسمان پر از غم و اندوه بوده و من همواره صدای ناله و فریاد نالهزنان را شنیدهام.
امروز شنیده ام ز عرفی، بی تودر خواب که چرخ هم نشنوده است
هوش مصنوعی: امروز از عرفی شنیدم که بدون تو حتی چرخ زمان هم خوابش برده است.