رباعی شمارهٔ ۵۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان ناامیدی و ضعف خود می‌پردازد. او خود را فردی می‌داند که تلاش‌هایش بی‌نتیجه است و هر عیبی در او وجود دارد در حالی که هنر و زیبایی‌اش تنها در جزئیات است. همچنین، اشاره می‌کند که عبادت و پرستش او نیازمند تلاش بیشتر و توبه از گناهان است. به طور کلی، شاعر احساس سرگشتگی و ناپایداری را در زندگی خود بیان می‌کند.
عرفی منم آن که کوششم بی اثر استهستم همه عیب و مو به مویم هنر است
هوش مصنوعی: من آن کسی هستم که تلاشهایم بیفایده بوده و همه عیبها و نقصهایم مشهود است، اما در درونم همهی هنر و زیباییها وجود دارد.
آن عابد برهمن سرشتم که مراطاعت ز گنه به توبه محتاج تر است
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که آن عابد برهمن به نوعی به من زیادتر از توبه و بازگشت از گناه نیاز دارد. به عبارت دیگر، من بیشتر از انجام عبادت به معذرتخواهی و تغییر حالتی که داشتهام، احتیاج دارم.