رباعی شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به جنازه‌ای اشاره می‌کند که پس از یک زندگی طولانی و لذت‌بردن از زیبایی‌های طبیعت، مرده است. او از جنازه می‌پرسد که چه چیزی از این باغ و بهار با خود برده است و پاسخ می‌گیرد که دل پر از خون و غم را با خود برده است، در حالی که او هم روزی به این سرنوشت دچار خواهد شد. این شعر به زودگذر بودن زندگی و لذت‌ها اشاره دارد.
رفتم به جنازهٔ یک تن که فسردصد سال ز باغ عیش گل چید و بمرد
هوش مصنوعی: رفتم به کنار یک جنازه که صد سال زندگی کرده بود، در حالی که از زندگی لذت برده و گلها را چیده بود، اما حالا مرده است.
گفتم چه برون برد از این باغ و بهارگفتا دل پر خون که تو هم خواهی برد
هوش مصنوعی: گفتم چه چیزی باعث میشود که از این باغ و فصل بهار برویم، او در پاسخ گفت دل پر از غم و اندوه است که تو نیز به زودی آن را خواهی برد.