رباعی شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به ناامیدی و اندوه خود از رسیدن مرگ و نرسیدن درمان و امید اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که تقدیر ناامیدکننده‌ای برای او رقم خورده و مرگ، نشانه‌ای از یأس و دل‌شکستگی در دلش به وجود آورده است. این اشعار نشان‌دهنده حس عدم توفیق و ناکامی در زندگی و ایمان به زندگی است.
دردا که اجل رسید و درمان نرسیدتوفیق به غور شور بختان نرسید
هوش مصنوعی: آه که مرگ نزدیک آمد و درمانی حاصل نشد، شانس هم به اعماق سرنوشت بدراه نرفت.
مرگ آیت یأس خواند در شهر دلمکفر آمده ساخت دیر، ایمان نرسید
هوش مصنوعی: مرگ باعث ناامیدی و دلسردی در قلب من شده است. در این شهر، کفر و بیباوری حاکم شده و ایمان به جای خود نرسیده است.