رباعی شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از درد و رنج ناشی از عشق سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که دل و طبع معشوقش بر دیگران سخت نگیرد. او می‌خواهد که ستم و زخم‌های عشقی به کسی نرسد و عشق او به شکل شیرینی جلوه‌گر باشد، نه به صورت نیش و آزار. در واقع، شعر بیانگر longing برای یک عشق خالص و بدون آزار است.
عرفی دل و طبع تو ستمگار مبادنیش تو به سینهٔ کس کار مباد
هوش مصنوعی: دل و طبیعت تو نباید باعث آزار و اذیت کسی شود، و اینکه سخنان تند و گزندهات به کسی آسیب برساند، جایز نیست.
شیرین منشان جلوه کنندت به ضمیراین چشمهٔ نوش نیشتر زار مباد
هوش مصنوعی: عزیزان من، همچون زیباییهای شیرین، درون رازی پنهان دارند و امیدوارم که تیر زهرآگین افراد بدخواه به شما نرسد.