شمارهٔ ۵۲ - ذکر مفاخر خان خانان
هوش مصنوعی: این متن شاعری عاشقانه است که به پریشانی دل و غم عشق اشاره دارد. عاشق می‌گوید که چشمان معشوق به او آسیب رسانده و او با فراق معشوق دچار درد و رنج شده است. او تأکید می‌کند که کسی که عاشق نازهای معشوق است، می‌داند که وجود او مانند آب حیات است. عاشق از محبت و غمزه‌های معشوق سخن می‌گوید و حسرت می‌خورد که در زمان یوسف، کسی نبود که به او ترحم کند. شاعر در پایان به این امید اشاره می‌کند که به زودی با یک مطلع جدید و زیبا، شادابی و زندگی تازه‌ای را تجربه کند.
بیا که با دلم آن می‌کند پریشانیکه غمزه تو نکردست با مسلمانی
هوش مصنوعی: بیا که حال دلم را به هم میریزد، حالتی که حتی چشمواره تو نتوانسته با کسی که مؤمن است، ایجاد کند.
زدیده رفتی و مردم همان نفس ، فریادکه بی تو مردم وآنگه چنین بآسانی
هوش مصنوعی: تو با چشمانت رفتی و من در همان لحظه جان دادم، فریاد میزنم که بی تو من جان دادم و اینچنین به سادگی است.
کسی که تشنه لب ناز توست میداندکه موج آب حیات است چین پیشانی
هوش مصنوعی: آن کسی که به عشق و زیبایی تو دل بسته است، به خوبی می‌داند که وجود تو، مانند موجی از آب حیات، زندگیبخش و پرشور است.
نهشت غمزه اسلام دشمنت که دو روزمحبت تو کنم جمع با مسلمانی
هوش مصنوعی: غمزه و ناز تو، ای کسانی که دشمنی میورزید، باعث میشود دو روز به عشق تو با ایمان و مسلمانی زندگی کنم.
ترحمی نکند حسن بر دلم ، گوئیکه در زمانه یوسف نبود زندانی
هوش مصنوعی: حسن بر دلم ترحم نمیکند، انگار در زمان یوسف، هیچ زندانی وجود نداشت.
که گفت مطلع دیگر چنین نیاری گفتکه تازه سازد از این مطلع‌آفرین خوانی
هوش مصنوعی: کسی گفت که برای آغاز دوبارهی کار، کلامی تازه و دلنشینی بیان کن که موجب شادابی و نو شدن شود.