غزل شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به تعریف و توصیف عشق و زیبایی الهی می‌پردازد. شاعر با ستایش جمال خداوند و تأثیر آن بر جهان، به بیان احساساتی می‌پردازد که عشق قادر است مکان و زمان را دگرگون کند و زیبایی را در همه جا پخش کند. او می‌گوید که عشق الهی، مانند نوری است که زندگی را می‌بخشد و بهار را به ارمغان می‌آورد. شاعر همچنین در مورد این‌که چگونه جمال و زیبایی الهی مانند آفتاب درخشیدن دارد و انسان‌ها نمی‌توانند جز نقش و نگار او را ببینند، تأمل می‌کند. او عشق را به عنوان نیرویی قدرتمند معرفی می‌کند که توانایی تغییر و شکوفایی را در زندگی به همراه دارد. در پایان، شاعر خود را به عنوان قاصدی از شمس الدین تبریزی معرفی می‌کند و عشق را همچون شمشیری می‌داند که در دست دارد.
مسلمانان مسلمانان چه باید گفت یاری راکه صد فردوس می‌سازد جمالش نیم خاری را
هوش مصنوعی: ای مسلمانان، چه بگویم درباره یاری که با زیباییاش میتواند به جای صد بهشت، فقط یک خار را بسازد؟
مکان‌ها بی‌مکان گردد زمین‌ها جمله کان گرددچو عشق او دهد تشریف یک لحظه دیاری را
کان: معدن جواهر و زر.
خداوندا زهی نوری لطافت‌بخش هر حوریکه آب زندگی سازد ز روی لطف ناری را
نار: آتش
چو لطفش را بیفشارد هزاران نوبهار آردچه نقصان گر ز غیرت او زند برهم بهاری را
غیرت: رشک.
جمالش آفتاب آمد جهان او را نقاب آمدولیکن نقش کی بیند به جز نقش و نگاری را
هوش مصنوعی: زیبایی او همچون آفتاب است و دنیا برایش مانند نقابی است. با این حال، چه کسی میتواند جز طرح و نقشی را ببیند؟
جمال گل گواه آمد که بخشش‌ها ز شاه آمداگر چه گل بِنَشناسد هوای سازواری را
سازوار: سازگار، سازنده.
اگر گل را خبر بودی همیشه سرخ و تر بودیاَزیرا آفتی نایَد حیات هوشیاری را
هوش مصنوعی: اگر گل میدانست که همیشه جوان و شاداب خواهد بود، هرگز پژمرده نمیشد. چون در زندگی، آگاهی و هوشیاری را آفتی نیست.
به دست آور نگاری تو کز این دستست کار توچرا باید سپردن جان نگاری جان‌سپار‌ی را
از این دست: از این جنس. زیبارو و معشوقی را بدست بیاور زیراکه تو از این جنس هستی، چرا باید عاشق بتی مردنی و فانی شوی؟ نگار در مصرع اول: معشوق، زیبارو نگار در مصرع دوم: بُت. جان سپردن: در اینجا عاشق شدن. جانسپار: در اینجا مُردنی.
ز شمس الدین تبریزی منم قاصد به خون ریزیکه عشقی هست در دستم که ماند ذوالفقاری را
هوش مصنوعی: من از شمس الدین تبریزی پیامآورم و به جنگ و خونریزی آمدهام؛ اشتیاقی در دل دارم که همچون شمشیر ذوالفقار برنده و قدرتمند است.