غزل شمارهٔ ۶۰ - مولانا

ایا نور رخ موسی مکن اعمی صفورا راچنین عشقی نهادستی به نورش چشم بینا را

منم ای برق رام تو برای صید و دام توگهی بر رکن بام تو گهی بگرفته صحرا را

چه داند دام بیچاره‌، فریب مرغ آوارهچه داند یوسف مصری غم و درد زلیخا را

گریبان گیر و این جا کش کسی را که تو خواهی خوشکه من دامم تو صیادی چه پنهان صنعتی یارا

چو شهر لوط ویرانم چو چشم لوط حیرانمسبب خواهم که واپرسم ندارم زَهره و یارا

اگر عطار عاشق بُد سنایی شاه و فایق بُدنه اینم من نه آنم من که گم کردم سر و پا را

یکی آهم کز این آهم بسوزد دشت و خرگاهمیکی گوشم که من وقفم شهنشاه شکرخا را

خمش کن در خموشی جان کشد چون کهربا آن راکه جانش مستعد باشد کشاکش‌های بالا را