غزل شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق پرداخته است. شاعر از معشوق می‌خواهد که با حسن و جمال خود، غم و اندوه را از دل‌ها براندازد و شادی و خوشحالی را به وجود آورد. او تأکید دارد که زیبایی معشوق توانایی شاد کردن و بخشیدن زندگی به دیگران را دارد. همچنین شعری در مورد عشق و ایمان به معشوق نیز موجود است که به شمس تبریز اشاره می‌کند. در کل، شعر تجلی عشق و زیبایی و تأثیر آن بر دل‌های عاشقان است.
امیر حسن خندان کن حَشَم راوجودی بخش مر مشتی عدم را
هوش مصنوعی: ای امیر حسن، با لبخند خود زندگانی را به دنیا بخش و وجودی به دامان هستی ببخش، زیرا که باید بر گروهی از ناکامیها غلبه کنی.
سیاهی می‌نماید لشکر غمظفر ده شادی صاحب علم را
هوش مصنوعی: غم به عنوان یک لشکر بزرگ و سیاه به نظر میرسد، اما در این میان، شادی که به دست فرد دانشمند میآید، میتواند بر این غم غلبه کند.
به حسن خود تو شادی را بکن شادغم و اندوه ده اندوه و غم را
هوش مصنوعی: زیبایی تو باعث شادی و خوشحالی است، پس غم و اندوه را با زیباییات از دل‌ها دور کن.
کرم را شادمان کن از جمالتکه حسن تو دهد صد جان کرم را
هوش مصنوعی: خوشحالی کرم را با زیباییات افزایش بده، چرا که زیبایی تو میتواند زندگی بسیاری از کرمها را تحت تاثیر قرار دهد.
تو کارم زان بر سیمین چو زر کنتو لعلین کن رخ همچون زرم را
هوش مصنوعی: تو به من نیکی کن و کارهایم را به خوبی انجام بده، تا چهرهام همچون طلا درخشان و زیبا شود.
دلا چون طالب بیشی عشقیتو کم اندیش در دل بیش و کم را
هوش مصنوعی: ای دل، وقتی که طالب عشق هستی، کمتر از آنچه که باید نگرانی نداشته باش. در دل، به چیزهای کم و زیاد فکر نکن؛ فقط عشق را بخواه و به آن بیاندیش.
بنه آن سر به پیش شمس تبریزکه ایمان‌ست سجده آن صنم را
هوش مصنوعی: سرت را به پیش شمس تبریز بزن، زیرا ایمان در پرستش آن معشوق نهفته است.