غزل شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به عشق و احساسات عمیق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه ممکن است برخی از سازها و صداها (چنگ و سرنا) از بين بروند، اما عشق واقعی و احساسات درونی هیچ‌گاه از بین نمی‌روند. او به این نتیجه می‌رسد که همه چیز در دنیا فرع است و اصل، عشق و وصال است. بنابراین، مهم‌تر از äußere اشیا، ارتباط عمیق با روح و عشق است. در نتیجه، به جای تمرکز بر مظاهر ظاهری، باید به عمق دل و احساسات واقعی توجه کرد.
تو بشکن چنگ ما را ای معلا!هزاران چنگ دیگر هست اینجا
هوش مصنوعی: ای معلا، تو میتوانی چنگ ما را بشکنی، اما بدان که در اینجا هزاران چنگ دیگر وجود دارد.
چو ما در چنگ عشق اندر فتادیمچه کم آید بر ما چنگ و سرنا؟!
هوش مصنوعی: وقتی ما در دام عشق گرفتار میشویم، دیگر چیزی برایمان مهم نیست، حتی ساز و دف هم برایمان نخواهد بود.
رباب و چنگ عالم گر بسوزدبسی چنگی که پنهانیست یارا!
هوش مصنوعی: اگر موسیقی و ساز و آواز عالم به آتش کشیده شود، باز هم صدای دلانگیزی که در خفا وجود دارد، قابل قیاس نیست.
ترنگ و تنتنش رفته به گردوناگر چه ناید آن در گوش صما
هوش مصنوعی: اگرچه صدای خوش آهنگ و زیبایی وجودت به آسمان رفته، اما هنوز همان طور که باید، در گوش ما نمیآید.
چراغ و شمع عالم گر بمیردچه غم چون سنگ و آهن هست برجا
هوش مصنوعی: اگر چراغ و شمع روشنایی دنیا خاموش شوند، چه اهمیتی دارد، چون سنگ و آهن همچنان پابرجا خواهند ماند.
به روی بحر خاشاک است اغانینیاید گوهری بر روی دریا
هوش مصنوعی: در سطح دریا چیزهای بیارزش و کوچک دیده میشود و از دریا، گوهری باارزش و نایاب بهدست نمیآید.
ولیکن لطف خاشاک از گهر دانکه عکس عکس برق اوست بر ما
هوش مصنوعی: اما بدان که زیبایی و لطافت خاشاک به خاطر این است که بازتاب نور و روشناییی دارد که بر ما تأثیر میگذارد.
اغانی جمله فرع شوق وصلی‌ستبرابر نیست فرع و اصل اصلا
هوش مصنوعی: تمامی آوازها تنها نتیجه و بخش کوچکی از شوق به وصال هستند و اصلاً نمیتوان فرع را با اصل مقایسه کرد.
دهان بربند و بگشا روزن دلاز آن ره باش با ارواح گویا
هوش مصنوعی: سکوت کن و دریچه دل را باز کن، از طریق آن با روحهای سخنگو ارتباط برقرار کن.