غزل شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: این متن توصیف عشق و ارادت به محبوب است. شاعر از دوری معشوق رنج می‌برد و به آرامش و سلامت او اشاره می‌کند. او معشوق را به عنوان منبع حیات و سلامتی جان خود می‌داند و آرزو می‌کند که حال و وضعیت او همیشه خوب باشد. همچنین، زیبایی و شادابی معشوق را ستایش می‌کند و می‌گوید که شور و شوق دل او از دیدن محبوب سرچشمه می‌گیرد. شاعر نگران است که رنج معشوق بر دل او تأثیر بگذارد و برای او سعادت و خوشی می‌طلبد.
رنج تن دور از تو ای تو راحت جان‌های ماچشم بد دور از تو ای تو دیده بینای ما
هوش مصنوعی: دور بودن از تو باعث دلتنگی و رنج برای ماست، در حالی که حضور تو آرامش بخش جان‌های ماست. ای تو، با چشم بد از ما دور باش، زیرا تو چشمی داری که همه چیز را میبیند و به ما روشنی و امید میبخشد.
صحت تو صحت جان و جهانست ای قمرصحت جسم تو بادا ای قمرسیمای ما
هوش مصنوعی: درست بودن تو به معنای درست بودن جان و دنیا است، ای ماه. امیدوارم جسم تو سالم بماند، ای ماه خوشچهره ما.
عافیت بادا تنت را ای تن تو جان‌صفتکم مبادا سایه لطف تو از بالای ما
هوش مصنوعی: ای بدن عزیز، امیدوارم همیشه سالم و سرحال باشی. جاودانه بمان، و سایهی لطفت همیشه بر سر ما باشد.
گلشن رخسار تو سرسبز بادا تا ابدکان چراگاه دلست و سبزه و صحرای ما
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو همیشه سبز و شکوفا باشد، زیرا این مکان محل دل ما است و زمین سرسبز و خوشبختی ما به شمار میآید.
رنج تو بر جان ما بادا مبادا بر تنتتا بوَد آن رنج همچون عقلِ جان‌آرای ما
هوش مصنوعی: رنج تو برای ما سخت است؛ امیدوارم بر بدنت نرود و این درد همانند عقل زیبا و جانپرور ما باشد.