غزل شمارهٔ ۱۶۱
هوش مصنوعی: این شعر به وجدان و درک انسان از نور و روشنایی اشاره دارد. شاعر از مخاطب می‌خواهد تا به نوری که به زمین فرستاده شده توجه کند و آن را نادیده نگیرد. او به او هشدار می‌دهد که اگر از نور و حقیقت غافل باشد، ممکن است کور یا دور از اصل خود باشد. شاعر به بینایی دل و عقل اشاره کرده و از او می‌خواهد تا به جهاد و مبارزه‌ای که در جهان در حال انجام است توجه کند. در نهایت، او تأکید می‌کند که درک درست از حقیقت، به سلامتی روح و دین انسان می‌انجامد.
چو فرستاد عنایت به زمین مشعله‌ها راکه بدر پرده تن را و ببین مشعله‌ها را
هوش مصنوعی: وقتی که محبت و نعمت نازل شد، مانند مشعلههایی که پرده تن را کنار میزند و آنها را میبیند.
تو چرا منکر نوری مگر از اصل تو کوریوگر از اصل تو دوری چه از این مشعله‌ها را
هوش مصنوعی: چرا نوری را انکار میکنی؟ آیا به ریشهات کور هستی یا از آن فاصله گرفتهای؟ پس این شعلهها چه چیزی هستند؟
خردا چند به هوشی خردا چند بپوشیتو عزبخانه مه را تو چنین مشعله‌ها را
هوش مصنوعی: ای خردمند، چه سعادتی داری که با هوش خود، رازها را میفهمی. تو چگونه میتوانی در کنار زیباییهای دلربا و آتشین از فرشته عشق قرار بگیری.
بنگر رزم جهان را بنگر لشکر جان راکه به مردی بگشادند کمین مشعله‌ها را
هوش مصنوعی: به جنگ و جدالهای دنیا توجه کن و به نبردی که در وجود انسانها جریان دارد، نگاه کن. آنها با شجاعت به رویارویی با چالشها و مشکلاتی که مانند آتشهای خشم و خطر در کمین هستند، میروند.
تو اگر خواب درآیی ور از این باب درآییتو بدانی و ببینی به یقین مشعله‌ها را
هوش مصنوعی: اگر تو از خواب بیدار شوی و وارد این موضوع درایی، خواهی فهمید و خواهید دید که یقیناً شعلهها را مشاهده خواهی کرد.
تو صلاح دل و دین را چو بدان چشم ببینیبه خدا روح امینی و امین مشعله‌ها را
هوش مصنوعی: وقتی که صلاح و خیر قلب و دین را در نگاهت ببینی، به خدا قسم که روحی پاک و مطمئن به همراه داری و مانند مهارتی در درک زبانههای آتش، به درستی مینگری.