غزل شمارهٔ ۲۲۱
هوش مصنوعی: این متن به بیان احساسات و تفکرات شاعر درباره عشق و رابطه انسانی می‌پردازد. شاعر در ابتدا به حال خود اشاره می‌کند که چطور با گوش گرفتن و هدایت شدن توسط دیگری، در جستجوی معنا و نیت آن شخص است. او به نوعی پریشانی و سردرگمی اشاره می‌کند که در دلش می‌گذرد و به عشق و تأثیر آن بر زندگی‌اش می‌پردازد. همچنین، به مرور زمان و پیری و تأثیر آن بر زندگی و روابط اشاره دارد و در نهایت به دعا و سکوت به عنوان راهی برای آرامش ذهنش روی می‌آورد. این متن به طور کلی به پیچیدگی‌های عشق و زمان، و تأثیرات آن بر انسان‌ها می‌پردازد.
مرا تو گوش گرفتی همی‌کشی به کجابگو که در دل تو چیست چیست عزم تو را
هوش مصنوعی: تو مرا به خود جذب کردی، بگو میخواهی مرا به کجا ببری و در دل تو چه نیتی نهفته است؟
چه دیگ پخته‌ای از بهر من عزیزا دوشخدای داند تا چیست عشق را سودا
هوش مصنوعی: عزیزم، نمیدانم چه غذایی برای من پخته‌ای، اما فقط خدا میداند که عشق چه حالتی دارد.
چو گوش چرخ و زمین و ستاره در کف توستکجا روند همان جا که گفته‌ای که بیا
هوش مصنوعی: زمانی که همه چیز در دستان توست، از آسمان و زمین گرفته تا ستارهها، جایی که میخواهی بروند، همان جایی است که تو گفته‌ای بیایند.
مرا دو گوش گرفتی و جمله را یک گوشکه می‌زنم ز بن هر دو گوش طال بقا
هوش مصنوعی: تو گوشهای مرا با دقت گوش میدهی، اما بقیه افراد تنها با یک گوش میشنوند. به همین دلیل هر بار که صدای من را میزنی، از عمق هر دو گوش، چیزهای دائمی و ماندگار به گوش میرسد.
غلام پیر شود خواجه‌اش کند آزادچو پیر گشتم از آغاز بنده کرد مرا
هوش مصنوعی: وقتی که غلام پیر میشود، آقایش او را آزاد می‌کند. حالا من هم که به سن و سال رسیدهام، احساس میکنم که از ابتدا بنده و وابسته بودهام.
نه کودکان به قیامت سپیدمو خیزندقیامت تو سیه موی کرد پیران را
هوش مصنوعی: نه تنها کودکان در قیامت با موهای سفید برنمیخیزند، بلکه قیامت تو، موهای سیاه پیران را نیز تغییر میدهد.
چو مرده زنده کنی پیر را جوان سازیخموش کردم و مشغول می‌شوم به دعا
هوش مصنوعی: وقتی که مردهای را زنده کنی، انگار که پیر را جوان میکنی. من در این حال ساکت می‌شوم و به دعا و عبادت مشغول می‌شوم.