غزل شمارهٔ ۲۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به درگاهی اشاره می‌کند که در آن، عشق و وصال به معشوق در انتظار است. او به دلیلی معتقد است که باید درب دل را باز کرد تا پیوندی عمیق برقرار شود. با استفاده از تصاویری چون آتش و کبریت، شاعر می‌گوید که نور و عشق باید از دل بیرون بیاید و ارتباطی مستمر برقرار کند. در اواسط شعر، به هویت مشترک و وحدت وجودی میان عاشق و معشوق اشاره می‌کند و بر اهمیت درک این پیوند تأکید می‌کند. در نهایت، به تأمل در عمق عشق و وصال می‌پردازد و از اهمیت رویارویی با معشوق می‌گوید تا حقیقت عشق به ظهور برسد.
هین که منم بر در در برگشابستن در نیست نشان رضا
هوش مصنوعی: بيا که من هستم، در را باز کن. بستن در نشان رضایت نیست.
در دل هر ذره تو را درگهیستتا نگشایی بود آن در خفا
هوش مصنوعی: در دل هر ذرهای، نشانهای از وجود تو وجود دارد، اما تا زمانی که آن در را باز نکنی، این نشانه در نهان باقی میماند.
فالق اصباحی و رب الفلقباز کنی صد در و گویی درآ
هوش مصنوعی: ای کسی که صبح را شکافتی و پروردگار صبحی، درهای زیادی را برای ما بگشای و بفرمایی که وارد شویم.
نی که منم بر در بلک تویراه بده در بگشا خویش را
هوش مصنوعی: من که مانند نی هستم، به تو میگویم که در را برای ورود من باز کن و راه را برای من فراهم کن.
آمد کبریت برِ آتشیگفت برون آ برِ من دلبرا
هوش مصنوعی: کبریت بر آتش آمد و گفت: ای دلبر، بیا بیرون و به من بپیوند.
صورت من صورت تو نیست لیکجمله توام صورت من چون غطا
هوش مصنوعی: صورت من با صورت تو یکی نیست، اما من به طور کلی در روحتان جلوهگر هستم، همانطور که غطایی بر روی چیز دیگری قرار میگیرد.
صورت و معنی تو شوم چون رسیمحو شود صورت من در لقا
هوش مصنوعی: وقتی که به تو نزدیک شوم، چهره و معنای تو چنان بر من تأثیر میگذارد که وجود من در ملاقات با تو به کلی از یاد میرود.
آتش گفتش که برون آمدماز خود خود روی بپوشم چرا
هوش مصنوعی: آتش گفت که من از وجود خود بیرون آمدم، پس چرا باید چهرهام را بپوشانم؟
هین بستان از من تبلیغ کنبر همه اصحاب و همه اقربا
هوش مصنوعی: به دیگران بگو که از من یا نتایج کارم خبر داشته باشند و این موضوع را به دوستان و نزدیکان خود نیز منتقل کنند.
کوه اگر هست چو کاهش بکشداده اَمت من صفت کهربا
هوش مصنوعی: چاگرچه کوه بزرگ و محکم است، اما امت من میتواند در برابر سختیها مانند کهربا با مقاومت و استحکام باشد.
کاه ربای من کَه می‌کشدنه ز عدم آوردم کوه حرا
هوش مصنوعی: کاهربای من که شایستهی توجه و دقت است، از عدم ایجاد نشده، بلکه مانند کوه حرا با ویژگیهای خاص خود به وجود آمده است.
در دل تو جمله منم سر به سرسوی دل خویش بیا مرحبا
هوش مصنوعی: من در دل تو حضور دارم و همه چیزم وابسته به عشق توست. بیایید با هم به دلخوشی و محبت بپردازیم.
دلبرم و دل برم ایرا که هستجوهر دل زاده ز دریای ما
هوش مصنوعی: عشق من و محبوبم، همچون جوهری گرانبهاست که از دریا میآید.
نقل کنم ور نکنم سایه راسایه من کی بود از من جدا
هوش مصنوعی: اگر بخواهم بگویم یا نگویم، سایهام هیچگاه از من جدا نبوده است.
لیک ز جایش ببرم تا شودوصلت او ظاهر وقت جلا
هوش مصنوعی: اما از جای خود بر میدارم تا زمانی که ملاقات او نمایان شود و روشنی یابد.
تا که بداند که او فرع ماستتا که جدا گردد او از عدا
هوش مصنوعی: برای این که او بفهمد که فرزند ماست، باید از دشمنان جدا شود.
رو بر ساقی و شنو باقیشتات بگوید به زبان بقا
هوش مصنوعی: به ساقی نگاه کن و بشنو که باقیمانده ماجرا را با زبان جاودانگی بیان می‌کند.