غزل شمارهٔ ۳۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف حال و هوای خاصی در شب می‌پردازد که در آن عشق و محبت حاکم است. او به زیبایی و جذابیت وجودی معشوق اشاره می‌کند و آن را با دریا و عطر عنبر مقایسه می‌کند. شاعر همچنین از تجربه خوشی و وجود یزدان در این شب سخن می‌گوید و تصریح می‌کند که در این شب، نباید به منزل رفت و باید در کنار محبوب باقی ماند. او به اهمیت بودن در کنار معشوق و شادابی این لحظات اشاره می‌کند و تأکید دارد که خواب در این شب بر او حرام است؛ به این دلیل که احساسات و جان او همچون پرنده‌ای در آب به پرواز درآمده است.
کار همه محبان همچون زرست امشبجان همه حسودان کور و کرست امشب
هوش مصنوعی: امشب کار همگی دوستداران شبیه طلاست و جان تمامی حسودان ناتوان و بیخبر است.
دریای حسن ایزد چون موج می‌خرامدخاک ره از قدومش چون عنبر‌ست امشب
هوش مصنوعی: زیبایی خداوند بهسان دریا است که به آرامی حرکت می‌کند و زمین زیر پای او مانند عنبر خوشبو است. امشب، درخشندگی و زیبایی او همهجا را فراگرفته است.
دایم خوشیم با وی اما به فضل یزدانما دیگریم امشب او دیگرست امشب
هوش مصنوعی: ما همیشه با او خوشحالیم، اما به لطف خدا، ما امشب حال و روز دیگری داریم و او هم امروز متفاوت است.
امشب مخسب ای دل، می‌ران به سوی منزلکان ناظر نهانی بر منظر‌ست امشب
هوش مصنوعی: امشب ای دل، خواب نرور؛ چرا که می‌ران به سوی خانهای که در آن، نگاهی پنهانی بر دیدار تو وجود دارد.
پهلو منه که یاری پهلوی تست آریبرگیر سر که این سر خوش زان سرست امشب
امشب را بیدار بمان که یار در نزد توست و مخواب که این سر، مست آن یارست. (پهلو منه: مخواب. سر برگیر: از بستر خواب، بلند شو!)
چون دستگیر آمد امشب بگیر دستیرقصی که شاخ دولت سبز و ترست امشب
هوش مصنوعی: امشب که دست خداوند به کمک ما آمده، بیایید دست در دست هم بگذاریم و رقصی با شادی و نشاط داشته باشیم، زیرا این شب نشانهای از خوشبختی و برکت است.
والله که خواب امشب بر من حرام باشدکاین جان چو مرغ آبی در کوثر‌ست امشب
هوش مصنوعی: امشب خواب برای من حرام است، زیرا جانم مانند پرنده‌ای در آبهای زلال کوثر است.