غزل شمارهٔ ۳۰۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان تجربه‌های عاشقانه و روحانی شاعری می‌پردازد که عشق و محبت الهی دلی خراب و در هم ریخته برایش به ارمغان آورده است. شاعر به زیبایی و نور چهره محبوب اشاره می‌کند و از احساساتی چون شرم و شگفتی در مواجهه با کرامت محبوب سخن می‌گوید. او عاشق را در حالتی می‌بیند که در عشق غرق شده و خود را به‌نوعی قربانی می‌کند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که انبیا و پیشوایان دینی نیز از بلاها و سختی‌ها نمی‌ترسند، زیرا به آب حیات و عشق الهی دست یافته‌اند.
واجب کند چو عشق مرا کرد دل خرابکاندر خرابه دل من آید آفتاب
هوش مصنوعی: وقتی که عشق وارد دل و جانم شد و آن را خراب کرد، نور عشق مانند آفتابی در ویرانههای دل من روشن میشود.
از پای درفتاده‌ام از شرم این کرمکان شه دعام گفت همو کرد مستجاب
هوش مصنوعی: من از شرم این کرم به شدت افتادهام؛ چرا که اویی که وزیر است و دعایم را کرده، باعث شده دعایم مستجاب شود.
بس چهره کو نمود مرا بهر ساکنیگفتم که چهره دیدم و آن بود خود نقاب
هوش مصنوعی: چهرهای زیبا و دلنشین مرا به زانو درآورد، اما وقتی به آن نگاه کردم متوجه شدم که آن فقط یک نقاب است.
از نور آن نقاب چو سوزید عالمییا رب چگونه باشد آن شاه بی‌حجاب
هوش مصنوعی: از تابش آن نور، جهانی به شدت سوخته و ذوب شده است. الهی! چگونه ممکن است آن پادشاه بدون پوشش و حجاب باشد؟
بر من گذشت عشق و من اندر عقب شدمواگشت و لقمه کرد و مرا خورد چون عقاب
هوش مصنوعی: عشق بر من چیره شد و من از آن فاصله گرفتم، اما عشق به دنبال من برگشت و مرا مانند عقابی که طعمهاش را میبلعد، در خود گرفت.
برخوردم از زمانه چو او خورد مر مرادر بحر عذب رفتم و وارستم از عذاب
هوش مصنوعی: به گونهای که زمان به من ضربه زده، من نیز با آن روبهرو شدم. در دنیای شیرین و پاکی فرو رفتم و از عذابها و سختی‌ها رهایی یافتم.
آن را که لقمه‌های بلاها گوار نیستزانست کو ندید گوارش از این شراب
هوش مصنوعی: کسی که طعم سختی‌ها و مشکلات را نمیچشد، در اصل به خاطر این است که لذت حقیقی و شیرینی آنها را از این تجربیات نمیشناسد.
زین اعتماد نوش کنند انبیا بلازیرا که هیچ وقت نترسد ز آتش آب
هوش مصنوعی: به خاطر این اعتمادی که انبیا دارند، بلایا را آرامش میکنند، زیرا که هیچ وقت از آتش نمی‌ترسند و مانند آب بر آن غلبه میکنند.