غزل شمارهٔ ۳۱۱
هوش مصنوعی: این شعر به زشتی و مسخره کردن دیگران اشاره دارد و به نوعی به نکوهش افرادی می‌پردازد که به خاطر وضعیت ظاهر یا شرایط زندگی دیگران را مسخره می‌کنند. شاعر می‌گوید که نباید به همین سادگی به قضاوت دیگران پرداخت. او توصیه می‌کند که به جای مسخره کردن، باید بر سر نداشته‌های خود غلبه کرده و از مشکلات دیگران درس بگیریم. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که اگر همیشه در دام گول‌ها و فریب‌ها بمانیم، ممکن است خودمان به نابودی برسیم.
زشت کسی کو نشد مسخره یار خوبدست نگر پا نگر دست بزن پا بکوب
هوش مصنوعی: کسی که به خاطر عشق و زیبایی محبوبش دست کم گرفته میشود، زشت است. باید به او توجه کرد و با احساساتش بازی نکرد؛ نه اینکه به او بخندند و او را تحقیر کنند.
مسخره باد گشت هر چه درختست و کشتو آنچ کشد سر ز باد خار بود خشک و چوب
هوش مصنوعی: باد هر چیزی را که درخت و کشت و هر آنچه را که از زمین روئیده باشد، به سخره میگیرد و از این رو، حتی خارهایی که از زمین سر برآوردهاند، خشک و بیفایده میشوند.
هر چه ز اجزای تو رو ننهد سر کشدپای بزن بر سرش هین سر و پایش بکوب
هوش مصنوعی: هر چیزی که از اجزای وجود تو پردهبرداری نکند، بیپروا به جلو میرود. به او گوشزد کن که سر و پایش را به زمین بکوبد.
چونک بخواهی رهید از دم هر گول گیرخاک کسی شو کز او چاره ندارد قلوب
هوش مصنوعی: اگر نمیخواهی از چنگال هر فریبی رهایی یابی، باید به کسی پناه ببری که دلها در برابر او درمانده و بیچاره هستند.