غزل شمارهٔ ۳۲۰
هوش مصنوعی: این متن شعر به خوشحالی و شکرگزاری قوم اشاره دارد که از مشکلات و دوری‌ها نجات یافته‌اند. شاعر از آنان می‌خواهد که شاد باشند و به میقات رضا که به معنای زمان خوشحالی و آرامش است، برسند. او به آنها می‌گوید که نگران گذشته نباشند و به خوشی‌های آینده فکر کنند. شاعر درباره نعمت‌ها و وفاداری در عشق سخن می‌گوید و از آنان می‌خواهد که در سکوت، معنا را درک کنند و به حکمت خداوند اعتماد کنند.
ابشروا یا قوم هذا فتح بابقد نجوتم من شتاب الاغتراب
هوش مصنوعی: خوشحال باشید ای قوم، اینک در باز است و شما از شتاب و تنگنای غربت رهایی یافتهاید.
افرحوا قد جاء میقات الرضامن حبیب عنده‌ام الکتاب
هوش مصنوعی: شاد باشید، زیرا موعد خوشنودی از راه رسیده است، از دوستی که نزد او کتاب است.
قال لا تأسوا علی ما فاتکماذ بدی بدر خروق اللحجاب
هوش مصنوعی: نگران چیزهایی که از دست دادهاید نباشید، زیرا همچون درخشیدن ماه در آسمان، روشنی و زیبایی به زودی نمایان خواهد شد.
ذا مناخ اوقفوا بعرانناذا نعیم لیس یحصیه الحساب
هوش مصنوعی: این مکان را برای ما وقف کنید، زیرا در اینجا نعمتهایی وجود دارد که شمارش آنها ممکن نیست.
ان فی عتب الهوی الف الوفاان فی صمت الولا لطف الخطاب
هوش مصنوعی: در عشق، در میان خشم و دلخوری، وفا و صداقت نهفته است و در سکوتهای جدایی، زیبایی و لطافت گفتوگو وجود دارد.
قد سکتنا فافهموا سر السکوتیا کرام الله اعلم بالصواب
هوش مصنوعی: سکوت ما را درک کنید، ای بندگان خدا، حقیقت را او بهتر از هر کسی میداند.