غزل شمارهٔ ۳۲۸
هوش مصنوعی: این اشعار به توصیف حالتی mystical و روحانی اشاره دارند. شاعر با نگاهی عمیق به موضوع خوشی و مستی، از احساساتی حرف می‌زند که به واسطه‌ی عشق و وصل با معشوق الهی به دست می‌آید. او درباره‌ی قدرت خود در جذب و به دست آوردن مرغان هوایی، که نماد نیروهای الهی هستند، سخن می‌گوید و به طور کلی، از حالت‌های مستی و سرمستی بدون نیاز به وسایل مادی و دنیوی یاد می‌کند. شاعر به نوعی در تلاش است تا به ارتباطی عمیق‌تر با معشوق خود دست یابد و در این مسیر، دنیا و جنت را در هم می‌آمیزد.
بادست مرا زان سر اندر سر و در سبلتپرباد چرا نبود سرمست چنین دولت
هوش مصنوعی: به خاطر آنکه دست من از آن سر به این سر میسود و در موهایم باد میوزد، چرا چنین خوشبختی باعث نشود که سرمست شوم؟
هر لحظه و هر ساعت بر کوری هشیاریصد رطل درآشامم بی‌ساغر و بی‌آلت
هوش مصنوعی: هر لحظه و هر ساعت، به خاطر نداشتن آگاهی و هشیاری، به طور مداوم حجم زیادی از شادی و سرخوشی را بدون نیاز به وسیلهای خاص تجربه میکنم.
مرغان هوایی را بازان خدایی رااز غیب به دست آرم بی‌صنعت و بی‌حیلت
هوش مصنوعی: من مرغهای هوایی را به دست خداوند از unseen (غیب) بدون هیچ وسیلهای و بدون هیچ تلاشی به دست میآورم.
خود از کف دست من مرغان عجب رویندمی از لب من جوشد در مستی آن حالت
هوش مصنوعی: پرندههای شگفتانگیز از دستانم پرواز میکنند و شراب از لبهای من بهگونهای میجوشد که در حالت مستی، حال و هوای خاصی ایجاد می‌کند.
آن دانه آدم را کز سنبل او باشدبفروشم جنت را بر جان نهم جنت
هوش مصنوعی: اینجا کسی صحبت از ارزشهای معنوی و روحانی می‌کند. او می‌گوید که اگر دانهای از آدمی را که نشانی از زیبایی و خوشبختی دارد داشته باشد، حاضر است به بهایی حتی بهشت را بخرد و جان خود را در برابر آن تقدیم کند. این نشان از ارزش والای انسانی و عظمت عشق و محبت است.