رباعی شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به مسئلهای اشاره دارد که موسی (پیامبر) یک بار به این مردم (رمه) نگاه میکند. او به گونهای عمل میکند که انگار همه چیز را به سادگی میتوان در یک لقمه حل کرد، اما هیچکس نمیتواند این راز عمیق را درک کند و نمیداند که چه اتفاقی دارد میافتد. به بیان دیگر، این موضوع پیچیدهتر از آن است که به راحتی فهمیده شود.
یک طرفه عصاست موسی این رمه رایک لقمه کند چو بفکند این همه را
هوش مصنوعی: موسی این گله را یک طرفه به سمت خود میکشاند و وقتی لقمهای به آنها بدهد، همه را جذب میکند.
نی سور گذارد او و نی ملحمه راهر عقل نکرد فهم این زمزمه را
هوش مصنوعی: او به مانند نی آهنگی میزند و در این آهنگ، چیزی وجود دارد که هیچ عقل و فکری قادر به درک آن نیست.