رباعی شمارهٔ ۱۸۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و به حسرت و longing خود نسبت به او اشاره می‌کند. او معشوق را به عنوان نیکان جهان و قبله زاهدان معرفی کرده و می‌خواهد در زیبایی‌های او غوطه‌ور شود. شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند و از عریانی صفات خود برای نزدیک‌تر شدن به او سخن می‌گوید.
ای حسرت خوبان جهان روی خوشتوی قبلهٔ زاهدان دو ابروی خوشت
هوش مصنوعی: ای حسرت خوبان دنیا، چهره زیبا و دلکش تو، که زاهدان به تو مینگرند و به ابروان تو حساسیت دارند و به عشق تو به عبادت میپردازند.
از جمله صفات خویش عریان گشتمتا غوطه خورم برهنه در جوی خوشت
هوش مصنوعی: از جمله ویژگیهای من، بیپوشش شدم تا در جوی دلخواهت غوطه‌ور شوم.