غزل شمارهٔ ۳۴۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از محبت و لطف خداوند سخن می‌گوید و از احساسات خود نسبت به نعمت‌های الهی می‌سراید. او بیان می‌کند که نمی‌تواند از نیکی‌های خدا تشکر کند و می‌گوید که حتی بنده‌ای کم‌خود دعا کرده، اما خداوند به آن بنده لطف کرده و لطف‌های زیادی به او عطا کرده است. در پایان، اشاره می‌کند که شب‌ها، چهره محبوب را در دعا به یاد می‌آورد.
شنیدم مر مرا لطفت دعا گفتبرای بندهٔ خود لطف‌ها گفت
هوش مصنوعی: شنیدم که او برای من با محبت دعا کرده و دربارهٔ من چیزهای خوبی گفته است.
چه گویم من مکافات تو ای جان؟که نیکی تو را جانا خدا گفت
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم از پاداش نیکی تو صحبت کنم، ای عزیز؟ که خدا خود در حق تو سخن گفته است.
ولیکن جان این کمتر دعاگوهمه شب روی ماهت را دعا گفت
هوش مصنوعی: اما جانم کمتر از آنست که هر شب برای روی ماهت دعا کند.