رباعی شمارهٔ ۳۹۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عدم گنجایش و محدودیت درابراز عواطف و اندیشه‌ها اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که در میان بزرگان و سران، احساس خودش را نمی‌تواند بیان کند و از غرق شدن در عشق یا اندیشه‌ای که در دلش است سخن می‌گوید. او به نوعی در زندگی عاطفی و معنوی خود را مانند مویی می‌داند که در آن عظمت و گنجایش دیگران نمی‌گنجد. در نهایت، شاعری احساس می‌کند که وجودش به این عشق محدود و محصور شده است.
کم باد سَری که آن سَران را پا نیستوان دل که بجان غرقهٔ این سودا نیست
هوش مصنوعی: سرهایی که در دنیا سرپرستی ندارند، بیفایدهاند. و دلی که به این عشق و جنون آلوده نشده، ارزش توجه ندارد.
گفتند در این میان نگنجد موئیمن موی شدم از آن مرا گنجانیست
هوش مصنوعی: در این شرایط گفتند که حتی یک موی من هم جا نمیشود، اما من به قدری ریز شدم که دیگر جایی برای من نیست.